|
مركز اسناد حقوق بشر ایران،
اسناد نقض حقوق بشر را مطابق
استانداردهای بینالمللی و
اسناد حقوقی جمعآوری و
مستندسازی میكند. این مركز
بر اساس اعلامیهها و پیمان
نامه هایی مانند اعلامیه
جهانی حقوق بشر سال ۱۹۸۴
(Universal Declaration of
Human Rights) و میثاق بینالمللی
حقوق مدنی و سیاسی سال ۱۹۶۶
(International Covenant on
Civil and Political Rights)
موارد نقض حقوق بشر را معین
میكند.
این اعلامیهها و پیمان نامهها
شامل هنجارهای بنیادی مانند
منع اعدام خودسرانه، شكنجه و
تبعیض هستند كه تمامی اعضای
جامعه بینالمللی، از جمله
ایران، ملزم به پای بندی به
آن می باشند. هنگامی كه موارد
نقض حقوق بشر مانند قتل،
شكنجه، تجاوز، حبس غیرقانونی،
آدم ربایی، یا آزار و اذیت به
دلایل مذهبی، نژادی و سیاسی
در سطح گسترده یا به طور
برنامه ریزی شده صورت بگیرند
و یا قسمتی از سیاستگذاری
دولت را تشكیل دهند، ممكن
است كه این اعمال مطابق با
ماده ۶ منشور نورنبرگ، سال
۱۹۴۵ درباره محاكمه رهبران
نازی آلمان پس از جنگ دوم
جهانی و اخیراً در ماده ۷
اساسنامه رم دادگاه جنایی بینالمللی،
سال ۱۹۹۸ جنایت علیه بشریت
محسوب شوند.
بر طبق قوانین بینالمللی،
كسانی كه مسئول ارتكاب جنایت
علیه بشریت هستند، چه به
عنوان مرتكب و چه به عنوان
شریك جرم، باید بدون توجه به
مقام دولتیشان، مورد بازجویی
و محاكمه قرار گیرند.
بعضی از اسناد حقوقی مورد
استفاده مركز اسناد حقوق بشر
ایران در زیر آمده است:
|
